| Afbeelding/foto |
 |
Fabulous World
|
22-01-2005 - leren duiken
Vorig jaar voor de tweede keer naar Egypte. Met de bedoeling te leren duiken.
Sharm -El - Sheik bleek niet mogelijk want de vluchten vertrek - en terugkeer waren niet op elkaar afgestemd.
Het werd uiteindelijk El Gouna.
Op zich geen aanrader.
Volledig artificieel.
Alleen nieuwe hotels en appertementenblokken voor het personeel.
Een pleintje ingericht in de sfeer van 1001 nacht, reitjes die aan Brugge doen denken en dan heb je het gehad.
Maar, zo bleek, leren duiken kost veel energie, dus veel vertier buiten het hotel hebben we niet opgezocht.
De eerste dag gingen we voor wat informatie.
We konden gelijk beginnen met een video van anderhalf uur (ooh wat was dat zonnetje buiten toch heeeeeerlijk...). Een klein klaslokaaltje, oncomfortabele stoelen, en vooruit met de geit.
Na deze film kregen we een cursusboek mee van Padi ' Go Dive'. Tegen morgen moet dat uitgelezen zijn !
Tja... ik kan behoorlijk snel lezen, maar een technisch boek van ruim 250 pagina's..
Temeer dat we al voor die middag een Quad-avontuur geboekt hadden.
Uiteindelijk 's avonds beginnen lezen. Eerder met mijn ogen scannen van de pagina's...
De volgende morgen al gelijk het zwembad in.
Duikuitrusting aanleren doen, materiaal controleren, enz. En dan al puffend naar het zwembad.
Ik ben een heel goeie zwemmer, maar ik vind het toch heel beangstigend om onder water te ademen door zo'n apparaat. De eerste minuten moet ik me bedwingen niet recht te staan, mijn masker af te doen en naar zuurstof te happen.
In zee kan dit niet, dus in het zwembad mag het ook niet.
Verschillende oefeningen moeten doen...STRESS !
Uiteindelijk kwam ik steeds als laatste (4de) aan de beurt, zodat ik mezelf wat kon kalmeren.
Masker laten vollopen, automaat weggooien en terugnemen, masker afdoen,enz.
Op zich allemaal niet zo moeilijk, los van die hinderpaal tussen mijn twee oren.
Enfin, in de namiddag theorie. Het boek overlopen, toetsjes afleggen.
Dag twee hetzelfde scenario.
Daarbij legden we op het einde van die dag ons examen af. Onze 'duikvrienden' haalden 86 en 76 procent ( 75 is het minimum), wij haalden allebei 92 !!
Voor de theorie alvast glansrijk geslaagd !
Dat geeft een geruster gevoel om te vertrekken op de volgende dagen, want dan begin je aan je zeeduiken.
Megacool, ware het niet dat je dezelfde oefeningen die je in het zwembad aanleerde ook in zee moet uitvoeren.
Weer van hetzelfde laken een broek. Stress meer dan een beetje. Maar uiteindelijk allemaal prima gelukt. Zelfs het compasduiken was van mij meteen correct.
4 Zeeduiken, waarvan 1 naar een wrak.
Super ! Het mooiste wat er is. De kleurenpracht; niet te beschrijven.
Liefst zou ik hier en daar stil willen blijven hangen, en gewoon rondkijken wat er allemaal beweegt, welke vissen er tevoorschijn komen...
Dag 2 van de zeeduiken heb ik wel een probleem... Wij mogen afdalen tot op 10m. Onze lerares hield zich bezig met 1 van onze 'duikmaatjes' want zij had problemen om haar oren te klaren.
Merk ik opeens op dat 1 van mijn zwemvliezen van mijn hiel af is. Ik probeer zo snel mogelijk mijn zwemvlies te pakken te krijgen, maar door mijn bewegingen ben ik hem plots kwijt, alsook mijn andere....
Ik ben op dat moment nog niet stabiel en voel dat ik te snel zak. Ik spartel met mijn benen, maar zonder zwemvliezen kun je evengoed niks doen...
Ik adem snel en zie rondom mij alleen mijn luchtbelletjes...
Paniek.
Ik denk na en blaas mijn vest op, waardoor ik de hoogte inschiet. Direct denk ik daarbij aan de cursus, en pas mijn tempo aan, aan mijn luchtbellen.
Uiteindelijk hang ik daar; bovenwater.
Alle duikgroepen al vertrokken.
Ik wacht. Blij dat ik heelhuids boven ben, een beetje met schrik voor de reactie van onze lesgeefster... Bovendien ben ik mijn 2 zwemvliezen kwijt.
Plots komen onze 'duikmaatjes' boven. Zij was kotsmisselijk geworden. Hij gewoon mee naar boven gekomen. Dan onze lesgeefster, met 1 van mijn zwemvliezen in haar hand... Dan mijn ventje... en dan mijn tweede zwemvlies....
Blijkt dat ik veel geluk gehad heb, want dat zwemvliezen meestal gewoon zinken ?
Enfin.
Een bewogen start. Dat is het minste dat ik ervan kan zeggen.
Gevolg van dit alles, dat je toch beseft dat het gemakkelijk fout kan lopen, maar ook dat je cursus wel degelijk nut heeft. Als het nodig is, val je terug op wat je weet.
Gaan we weer duiken ? Ja, waarschijnlijk dit voorjaar. Maar wel eerst een opfrissing in het zwembad... En die angst voor het ademen... die zit tussen mijn oren. Aan mij om het te laten spelen, of om me ertegen te verzetten.
De pracht onder water is zo overweldigend... daar heb je al eens iets voor over 
Gepost door: fab op 22-01-2005 om 17:22
Klik hier om de 1 reactie(s) te bekijken.
|
|
20-01-2005 - Whiplash
Op maandag 3 mei 2004 reed ik 's ochtends naar mijn werk. De brug was gedraaid, er moesten enkele boten passeren, niks nieuws, wekelijkse kost.
Uiteindelijk mogen we door. Ik kan zo'n goeie 100 m rijden tot een wagen voor me moet stoppen. Ik stop ook... maar de wagen achter me niet.
Die kwam wat achter, was dus ongeveer 100 m aan het optrekken, reed op me in.
Door de klap ramde ik ook nog eens de wagen voor me.
Mijn autootje, dat om te beginnen al niet groot was - Renault Twingo - was op slag hervormd tot een miniformaatje.
Gelukkig zat ik vastgeklikt.
Ik zag hem op het laatste moment in mijn achteruitkijkspiegel en besefte ' die remt niet'.
Je zet je dan schrap, maar geloof me, je kan die impakt niet opvangen.
Je hoort zo vaak spreken over een whiplash... maar dan sta je niet stil bij de fysieke gevolgen, en die zijn ferm uitgebreid !
Het heeft lange tijd mijn dag bepaald. Zoveel taken die je niet meer naar behoren kan uitvoeren, enorme vermoeidheid, de pijn in je nek, hoofdpijn, oorpijn, slecht zien,tintelingen in je armen, de verminderde mobiliteit,... noem maar op.
Ondertussen heb ik er de nekschool op zitten. Ik moest 3 maanden wachten.. wegens de overvolle lijst. 24 beurten oefeningen om de nekspieren weer goed te krijgen. Om de flexibiliteit weer op te krikken. Om de klachten te verminderen.
En dan, na vele doosjes pijnstillers, kwam er een moment waarop Ik me beter voelde . Ik voelde me weer 1000 man sterk, ik kon weer veel meer.
Paardrijden stond weer op het programma !
Tot je plots weer naar de pillendoos moet grijpen...
Op consultatie bij mijn reumatologe kreeg ik inspuitingen in mijn nek.
Van spanning ging de naald er bijna niet door, ik kon het horen kraken...
Gelukkig zei zij ' hoorde je dat kraken? '... want je zou jezelf afvragen of je het je verbeeld.
Ruim 10 maanden verder, en vandaag weer aan de pillen. Moe, pijn.
Humeuriger dan anders ? Ja, ik geloof het wel.
Ongevallen gebeuren niet met opzet, maar als je merkt wat iemands onoplettendheid veroorzaakt...
Ik heb die man als dikwijls in stilte vervloekt.
Ik beleef zoveel schrikmomenten in de auto.
Onlangs moest ik hard remmen voor iemand die van rij veranderde, uit stilstaande fase.
Je remt automatisch, maar tegelijkertijd heb je schrik voor een harde klap, omdat die achterligger misschien een fractie van een seconde te traag reageert.
En dan mag ik eigenlijk nog besluiten dat ik geluk gehad heb.
Geen fracturen, geen zwaar gewonden. Alleen mijn autootje in de prak... en een whiplash.
Toch is het welletjes.
Ik rijd nu met een grotere wagen, maar geloof me, ik wil zo mijn kleine autootje terug, als ik maar van die nekpijn af geraak...
Gepost door: fab op 20-01-2005 om 15:36
|
|
18-01-2005 - Ideeënbus
Dit weekend groeide het idee om een Ideeënbus te installeren.
Bert is een heel gesloten jongen, die wel open kan praten over Pokemon en dergelijke, maar niet over persoonlijke dingen zal praten.
Heel moeilijk om echt een idee te hebben wat er bij hem speelt.
Los daarvan zou het een leuk moment kunnen worden om goed te weten waar ze mee bezig zijn, om te leren luistern naar elkaar, om te leren iets verwoorden.
Ach, goed voor vanalles en nog wat eigenlijk.
Ook leuk voor papa, die uiteindelijk toch heel weinig thuis is, en zo toch wat meer 'in touch' blijft met de kinderen.
De kinderen vinden het een tof idee.
De doos is gemaakt, en jaja, er zitten vaneigens al briefjes in.
Problemen, wensen, dingen die ze willen aankaarten, ruzies die nog niet opgeklaard zijn, voorstellen voor uitstapjes,... wat ze ook maar willen besproken zien, het mag er allemaal in.
De eerste keer zal het waarschijnlijk een mengelmoes worden van vanalles en nog wat.
Maar ik hoop eigenlijk dat het een vaste waarde wordt binnen ons gezin.
Waarom eigenlijk die ideeënbus ?
De week is goed gevuld met allerlei activiteiten van de kinderen.
Voetbal, muziekschool, therapie.
Rijden van hier naar daar en terug.
Koken, huiswerk, huishouden.
Dan blik je soms terug op een week waarin je weinig tijd over had voor 'quality time'.
Met deze ideeënbus wil ik alvast wekelijks eens voorrang geven aan hun gedachtengoed.
Het lijkt me een leuk idee.
De toekomst zal uitwijzen wat het brengt.
Dit wordt vervolgd... 
Gepost door: fab op 18-01-2005 om 14:14
|
|
18-01-2005 - onze jongens en hun ontluikende seksualiteit
We hebben een gezin met 3 kinderen.
Stan, 11 jaar
Bert, bijna 10 jaar
Tita, 7 jaar.
Omdat we zo stilletjes aan de leeftijd naderen dat onze jongens zich serieuze vragen zouden stellen over seksualiteit, kochten we onlangs een boek over seksualiteit, speciaal voor kinderen tussen 10 en 13 jaar.
Ik liet zo eens langs mijn neus weg vallen dat we zo'n boek staan hadden, en dat ze, als ze er meer wilden over weten het maar moesten vragen.
"Nee hoor" zei Stan direct.
Bert zweeg in alle talen, en deed voort met wat hij bezig was.
Ik interpreteerde deze reacties als ' nog te vroeg'.
Desondanks werd er de laatste tijd kwistig omgesprongen met de woorden 'neuken, condoom, vrijen, reet,..'
Bert maakt ook steeds opmerkingen over die schaars geklede madammen van VT4 die onderwater zwemmend een reclameblok voorafgaan en afsluiten.
Plotseling lijkt alles wat met seksualiteit te maken heeft een hot item.
Seksualiteit wordt plots voor hen actualiteit.
Gisteren werden er weer grapjes gemaakt over wippen.
Dan rijmen ze 'wippen en seksen' aan elkaar, maar het fijne van de zaak, daar waren ze wel eens benieuwd naar !
Hoognodig dus dat wij ons "bloemen en bijtjes-gesprek" met hen voerden.
Tita was al naar bed. Voor haar is dit nog 'de-ver-van-mijn-bed-show'.
Ik probeerde (jaja, papa liet het woord aan mij over) zo goed als ik kon uitleg te geven, op een manier die hen aansprak, die ze begrepen.
Het werd een bijwijlen hilarisch gesprek, waarin verbazing, grappen en grollen, oprechte interesse en 'jaja dat weten we wel' elkaar opvolgde.
Stan moest er vooral stoer over doen en veel grapjes maken. Bert was serieuzer, zijn mimiek was soms echt de moeite !
Tijdens zo'n gesprek ben je als ouder toch ook soms verrast. Verrast door de dingen die ze soms wel al weten ( waar halen ze het allemaal vandaan ??) en door de dingen waarvan je denkt dat ze het wel weten...maar eigenlijk niet weten.
De Kampioenen, iets waar ze alle 3 verzot op zijn, is soms een bron van grappen. Ik zou het zelf begot niet weten want zelf kijken we er niet naar.
Maar de insinuaties die er gemaakt worden prikkelen de verbeelding van onze jongens.
Nu, in ieder geval hebben ze gisteren hun portie voorlichting gekregen.
Na dit gesprek was het bedtijd.
We toverden nog het beruchte boek tevoorschijn, het kreeg een plaatsje in Stan's boekenkast, zodat ze er ten allen tijde in zouden kunnen neuzen.
We spraken af dat als ze vragen hebben, ze dat op een papiertje moeten schrijven en dat vooraan in het boek moeten stoppen.
Dan zullen we de tijd nemen om, als Tita in bed zit, samen te zoeken naar de antwoorden op hun vragen.
Vandaag zei Stan dat hij wat vroeger naar bed ging.'en nog een boekje lezen'.
Door ons gesprek was het later geworden dan normaal, dus het leek me een goeie zaak. Stan heeft zijn slaap ook echt nodig.
Maar toen kwam de aap uit de mouw ! Hij ging niet zomaar een strip lezen, neenee, hij zou het boek over seksualiteit eens bekijken !
Stan, die vooral stoer en grappig had moeten doen, was toch meer geinteresseerd dan hij op het eerste zicht liet blijken.
Als ouder doet het je toch wat.
Eens seksualiteit voor hen een item wordt zijn ze precies een beetje minder kind.
Een stapje dichter bij de volwassen wereld.
Je denkt ook na over hoe het vroeger was. Dan denk ik vooral aan de gêne die ik voelde toen er op TV gezoend werd, vooral dan als mijn ouders ook naar TV aan het kijken waren.
Maar vandaag kan er geen stuk zeep aangeprezen worden zonder dat er een blote vrouw aan te pas komt...
In jongerenseries wordt ook taal gebruikt waar ik soms mijn wenkbrauwen bij optrek...
Ze worden dus willens nillens veel sneller overspoeld met alles wat met seksualiteit te maken heeft, dan wij vroeger.
Je teveel spiegelen aan vroeger kun je je dus niet permiteren. Het gaat vandaag veel sneller.
We kunnen dus maar beter zorgen dat ze tijdig goed geinformeerd worden...
Wij hebben alvast de eerste grote stap gezet.
Nu wordt het afwachten welke vragen nog komen.
Misschien was de belangrijkste boodschap wel dat ze er ten alle tijde bij ons over terecht kunnen, wat hun vragen ook zijn... 
Gepost door: fab op 18-01-2005 om 14:11
|
|
|
